بحران(!)

سلسله تصمیمات اشتباه، مقصر منم؟ مقصر بابامه؟ یا مامانم؟ یا

هردوشون؟ یا هر سه مون؟ یا اصلا با پیدا شدن مقصر چه چیزی حل

میشه؟

آیا من تنبلم؟ یا افسردگی دارم؟ یا شاید هردوش؟موفقیت چیه؟ کار

خوب پیدا کردن؟ ازدواج کردن؟ از ایران رفتن؟ یا موفقیت ارضا

شدن درونی خودته؟ واقعا کسی میتونه به اون حد برسه؟

من...من غریبه است! من اصلا کیه؟ آیا انتخاب هنر درست بود؟

انتخاب دانشگاهم اشتباه بود؟ پس چرا اطرافیانم از من بیشتر

میدونن تو این حیطه؟ آیا اطرافیانم مقیاس درستی از جامعه است؟

چکار میشه کرد؟

چرا همه چیز بزرگ تر و بیشتر از توانم بنظر میاد؟

چرا هی گند میزنم؟

چرا جلو نمیرم؟

چرا نمیتونم قدم بردارم؟

چرا هی میکنم بر میگردم به گذشته؟ و چرا هی مقایسه میکنم؟

چرا اعتماد بنفس ندارم؟

آیا واقعا مقصر باباست؟ یا من فقط برای آروم شدن خودم میگم؟

چرا نمیتونم برای خودم آینده ای متصور بشم؟ انگار آینده ای ضبط

نشده هیچ آنچه در آینده خواهید دیدی رو نمیتونم متصور بشم

سوای اتفاق افتادن یا نیوفتادنشون...